تازه کارهای توسعه محصول اغلب در مورد انتخاب روش اتصال سردرگم می شوند. ماژول نمایشگر در چه مواردی نیاز به استفاده از I2C (مدار یکپارچه) برای ارتباط دارد؟
در مقایسه با رابط موازی، سیم کشی I2C ساده است، نیازی به تعداد زیادی خطوط سیگنال ندارد و سیم کشی و لحیم کاری آسان است. I2C یک پروتکل ارتباطی سریال است که به چندین دستگاه اجازه می دهد از طریق دو خط (خط داده SDA و خط ساعت SCL) با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. این برای میکروکنترلرهایی با تعداد پایه محدود (مانند برخی از میکرو کامپیوترهای تک تراشه یا بردهای توسعه) بسیار مفید است. اگر فضای محدودی برای اتصال وجود داشته باشد، i2c را برای ذخیره پین ها انتخاب می کنیم.
اگر چندین دستگاه I2C (مانند سنسورها، نمایشگرها و سایر لوازم جانبی) نیاز به اتصال به یک کنترل کننده اصلی داشته باشند، استفاده از I2C را می توان به راحتی گسترش داد.
برای برخی از کاربردهای کم سرعت، I2C سرعت ارتباطی مناسب (100 کیلوهرتز در حالت استاندارد و حداکثر تا 400 کیلوهرتز در حالت سریع) را برای رفع نیازها فراهم می کند.
پروتکل I2C به دستگاه ها اجازه می دهد تا به صورت پویا در همان گذرگاه اضافه و حذف شوند، بنابراین زمانی که به پیکربندی سخت افزاری انعطاف پذیر نیاز است بسیار مفید است. در محیط های خاص، برخی از ماژول های نمایشگر (مانند نمایشگرهای OLED) فقط از رابط ارتباطی I2C پشتیبانی می کنند، بنابراین هنگام استفاده از این ماژول ها باید از I2C استفاده شود.
به طور خلاصه، ماژول‌های نمایشی که از ارتباطات I2C استفاده می‌کنند معمولاً زمانی انتخاب می‌شوند که نیاز به بهینه‌سازی استفاده از پین، اتصال چندین دستگاه، ساده‌سازی رابط‌ها و غیره باشد. موقعیت‌های خاص نیاز به درمان خاصی دارند. آیا انتخاب استفاده از I2C برای ماژول های نمایشگر را درک می کنید؟
برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد دانش توسعه محصول، لطفا با ما تماس بگیرید!
